De regenboogbrug

Voor Dusty is de regenboogbrug:

Overleden op 4 april 2013.

The RAINBOW BRIDGE


Er is een plaats in de hemel die Rainbow Bridge heet.
Als een dier, dat een heel sterke binding heeft met iemand hier,
Overlijdt, gaat dit huisdier naar Rainbow Bridge.
Daar zijn graslanden en heuvels voor al onze speciale vrienden,
Zodat ze kunnen rennen en samen kunnen spelen.
Er is genoeg eten, water en zonneschijn
En onze vrienden zijn er warm en comfortabel.


Alle zieke en oude dieren worden hersteld in gezondheid en kracht;
Die gewond of verminkt waren,
Worden weer ongeschonden en sterk,
Precies zoals wij ze herinneren in onze dromen.
De dieren zijn gelukkig en tevreden,
Maar er is één klein ding: ze missen allemaal een speciaal iemand,
Iemand die achtergelaten is.


Ze rennen en spelen samen,
Maar er komt een dag waarop er één plotseling stopt en in de verte kijkt.
Haar heldere ogen strak;
Haar lichaam begint verlangend te trillen.
Opeens breekt zij uit de groep, vliegt over het gras, sneller en sneller.
Je bent gezien, en wanneer jij en je speciale vriend elkaar eindelijk treffen,
Houdt je haar stevig vast in jullie vreugdevolle weerzien,
Om nooit meer gescheiden te worden.


De vrolijke kussen regenen op je gezicht;
Je handen aaien de liefdevolle kop,
En je kijkt weer in die vertrouwde ogen,
Zo lang al weg uit je leven,
Maar altijd aanwezig in je hart.


Dan kruis je Rainbow Bridge, samen.

Laatste foto's

Dit zijn de laatste foto's van mij.
Ze zijn van 2012 en 2013.

Eigenlijk heb ik hier niet zo veel over te vertellen.

Dit is 2012

Het meisje aaide mij altijd op deze manier.

 

Dus zocht ik haar vaak op.

Ik vond dat heel lekker

En soms haalde ze dan hele plukken  haar uit mijn vacht.

Scheelde weer kammen.

Stoeien met de jongen.

2013 is voor mij slecht begonnen;

En dit zijn echt de allerlaatste foto's van mij.

Lekker lui op mij kussen.

Vlak voor ik ben overleden heeft de dierenarts bij mij veel troep uit mijn buik weggehaald.
Dat had ik van de straat gegeten: Een stukje touw, een stukje van een blikje en veel dik hard gras...

Nog één keer samen met de baas op de grond.

Kort daarna ben ik overleden.

Zoals ik al had verteld in het allereerste begin.

Wij hebben heel veel liefde en plezier gehad van Dusty, hij was onze eerste en speciale hond.
En we missen hem nog steeds.

Missen

Het is nu al weer een half jaar geleden dat Dusty is overleden en soms is het net of hij er nooit is geweest.
Maar andere dagen, en dat zijn nog steeds de meeste, merk je dat er kleine dingen zijn waarin het gemis er nog steeds is, niet bij de achterdeur opgewacht worden, onderaan de trap wachten tot er 'eindelijk' iemand eten komt geven.
Minder scherp dat wel, maar het blijft gemis.

Het kussen en de speeltjes en al zijn andere dingen zijn weggedaan door ons.
Alleen zijn eerst en een hele mooie 'oude ' foto zijn urn en zijn poot afdrukje zijn er nog. Die zijn kostbaar geworden, hebben hun eigen plaatsje gekregen in huis.

Tijdens Dusty zijn leven heb ik drie keer met een been, maakt niet uit welke, in de lucht gezeten.
Steeds was er die vertrouwde kop, dat likje over mijn been, of hand.
En het willen spelen ook al kon ik niet mee doen, het eten en drinken willen hebben.
Altijd keek ik vanuit mijn plekje naar hem, even achterom, een praatje met een hond die geen antwoord geeft, maar je het gevoel gaf alles te begrijpen.

Weer zit ik met een been in de lucht, maar nu zonder Dusty en het gemis is nu weer erger geworden.
Geen kussen waar Dusty op ligt te zuchten, te dromen, een lege plek.
Geen plekje om achterom naar te kijken.

Nu komt de vraag: wel of geen andere hond, het soort daar hoeft niemand over na te denken. Hetzelfde ras.
Een Labrador, wordt het een  reu of teef, welke kleur?
De beslissing hebben we lang voor ons uitgeschoven, met allerhande excuses.
Vakantie's en je laat kinderen niet voor een jonge ( nieuwe ) hond zorgen, terwijl ze niet meer thuis wonen.
Willen we wel weer een nieuwe hond?
We zijn er nog niet helemaal uit, maar dat komt nog wel..............

Maar als er nog een andere hond komt.......Dusty heeft een speciaal plekje, het was tenslotte onze eerste hond.
Deze foto is ongeveer  3 maanden voor zijn overlijden genomen......hij was net flink ziek geweest, met de baas voor hem op de grond, allebei even plat.
Aflikken die neus.............................

Ik ben echt ziek geworden

Toen vanochtend het vrouwtje beneden kwam reageerde ik niet zoals ik altijd deed.
Ik stond niet met mijn touw in mijn bek te wachten om te springen, omdat ik eten zou krijgen.
Nee, ik lag op de grond.
Bewoog haast niet, mijn staart zwaaide nog wel een beetje naar het vrouwtje, maar zij vertrouwde het niet.
Met wat voer heeft ze geprobeerd me op mijn pootjes te zetten.
Ik heb wat wankele stappen gedaan, maar mijn pootjes zijn één voor één onder mij weg gevallen, zodat ik uiteindelijk, helemaal plat op de grond lag.

Baasje heeft geprobeerd mij op te tillen en naar mijn kussen te laten lopen, dat lukte ook niet.
Dan zit er maar één ding op, naar die leuke man, waar ik altijd koekjes krijg. Als hij er tenminste is.
Ik ben door het baasje uit huis gedragen en in de auto gelegd.
Die leuke man was er, hij kwam naar me kijken, maar hij was deze keer helemaal niet zo leuk.
Ik kreeg niet gelijk een koekje, hij vroeg van alles aan de baas en het vrouwtje en die waren ook helemaal niet leuk.
Maarja, ik was ook niet in de stemming, ik weet alleen niet waarom.
Ik kreeg weer zo'n prikje waar mee die leuke man bloed uit mij haalde.
Ging hij bekijken, maar de baas en het vrouwtje mochten wachten.

Toen hij terug kwam was, die leuke man, een beetje vrolijker. Maar ik begreep dat ik moest blijven, want de baas en het vrouwtje zei ja dat is goed en toen bleef ik achter.
De hele morgen zijn die leuke man en andere mensen wezen kijken, steeds weer.

Die leuke man, schijnt naar de familie gebeld te hebben.
Ik had bloedarmoede, dat kwam doordat ik bloed in mijn buik had en dat kwam weer doordat mijn milt vol zat met uitzaaiingen
En nu moesten ze kiezen, een operatie, bah krijg je pijn van en dan nog een half jaar? Weten jullie hoelang dat is?
Of ........en hij wenste ze sterkte.

Ik weet niet waarom hoor: maar toen ik het gezin weer zag  was het al middag en zaten ze alle vier te huilen.
Vooral het meisje was heel verdrietig, maarja ik heb haar over haar angst voor honden heen geholpen.
Ik kreeg een prikje en toen ben ik lekker gaan slapen en heb ik alles weer gezien wat ik heb meegemaakt in en met dit gezin.
Dat ga ik vertellen.

Urn halen

Als gezin wilden we Dusty laten cremeren.
Eerst was het begraven in een speciale doos, waar je nog je naam een tekening of een gedachte op kon zetten, maar onze dochter is alsnog veranderd.
Dusty was haar maatje, dus we hebben toen gekozen voor cremeren, met Urn in eigen huis.
Voor het verwerkingsproces van onze dochter, denken wij dat dit de beste oplossing is.

Vrijdag 12 april zijn we de Urn wezen ophalen.
Zijn er normaal in gezinnen meningsverschillen over wat wel en niet mooi gevonden wordt.
Nu niet.
Eén vaas sprong er direct uit. Voor het hele gezin. Die vaas is gevuld met Dusty's as en staat nu in een vitrine, met het condelancekaartje erbij.

Een paar dagen later kregen we van de dierenarts de afdruk van een pootje.
Met een mooi kaartje erbij.

De urn en het pootje liggen nu met 2 foto's in de vitrine kast.

De urn

Een paar maanden oud, zijn pootafdruk met kaartje en een 8 jaar oude Dusty.

En nu het gemis een plaatsje gaan geven!

2011

De foto's zijn dit jaar ook maar weinig.

Zie je het meisje met die rode auto? Die heeft ze zelf gekocht.....goed hé? Daar is ze heel zuinig op.
Het baasje is mee geweest en toen mocht ze er alleen mee terug komen.
Ja en als zij buiten is, ben ik het ook.

Het baasje is bezig de party tent op te zetten........wat dat ook mag wezen, wel ingewikkeld, want het kost tijd.
Zie je dat de tuin weer kleiner is..........deed het baasje expres, winterstand noemde hij dat, kon de auto gelijk de garage in.

Raar gezicht hoor, ergens palen neer zetten, iets wat kan ritselen steeds vastpakken en ophangen.....
Ze zullen het wel leuk vinden, soms zijn mensen echt heel erg raar hoor.

Raar jaar

Dit jaar is er eigenlijk maar heel weinig te vertellen.

Vorig jaar zijn de baas en het vrouwtje het hele jaar thuis gebleven, niet op vakantie.
Maar nu ineens gaan ze koffers pakken en de jongen en het meisje gaan mee. Ik moet alleen in huis blijven.
Als de jongen en het meisje weer thuis komen,zijn het baasje en vrouwtje er niet bij.

Die blijven lang weg zeggen ze...........6 weken maar wat zegt mij dat nu??

Lekker buiten, ze zijn weer met de sloot bezig geweest.

 

En mijn hobby.......ik wil naar buiten, eh nee ik wil naar binnen.

Zo hou je ze lekker bezig.

Ik mis wel al die mooie bloemen die er andere jaren wel zijn, als het baasje en vrouwtje er wel zijn.

2009 deel 2

Ja dit jaar zijn er weer eens veel foto's gemaakt, dus ook veel te vertellen door mij.

Even ruiken.............ja dat is het baasje.

Maar wat doet hij daar nu?

Komt het omdat ik een hond ben dat ik het niet snap?

Leuk spelen.............o nee, hij gaat wat anders doen........

Nou ik blijf gewoon liggen, zolang het kan, maar wat zit er nu op mijn bek?

Dit is flauw van hem.

Ja als je toch dingen eet die niet horen, krijg je dit.

Het lieve meisje en jij voelt je ziek, maar zo wordt je snel beter.

Hé daar is dat witte weer.........koud hoor.



Ja en ze wil weer spelen.........

Ho wacht even.......ik heb al heel wat meegemaakt hier...
maar dit nee.

Wat is het meisje nu weer aan het doen?

Ja, dat je me lief vind weet ik ondertussen wel, maar wat ben je aan het doen?

O, een bloemstuk maken, voor de kerst,  kan jij dat?

Zou daar dat papiertje voor zijn geweest.

Weer nieuwe belevenissen

Ja het is alweer 2009.

Lekker in de tuin, zien jullie hoe groot het jongetje is geworden?

Ja ik weet het, het is heel raar.

Maar ik kreeg van het gezin tussen de middag in plaats van brokken, sperziebonen. Gewoon een blik, afspoelen onder de kraan en eten maar.

Dat was omdat ik anders alles van straat zou gaan eten, en het was beter als ik dat niet deed. En zo had ik een volle buik en geen zin in alles van de straat. Hoefde ik ook niet op dieet.

Het baasje was bezig in de tuin en ja waar ben ....... in de tuin.

Ruimte ging hij maken, kon ik meer in de tuin rennen. Helemaal goed, natuurlijk.

Het werd alleen eerst een zooitje

Nou en groter werd het zeker, kijk maar naar de eerste foto en nu.

Dit stuk 'de oprit' is nu tuin en dat was nooit zo, lekker ruim voor mij.

2008

Ik ben dit jaar heel zielig geweest, dat is iets wat ik mij het beste herinner......de rest........niet echt.
Want eigenlijk was ik wel boos op het gezin. Ik had door hun pijn gekregen en ik wist niet eens waarom.

Dit jaar hebben we Dusty laten steriliseren hij werd te wild.
Begon ook rij gedrag te vertonen tegen ons, maar ook tegen vreemde en dat was toch niet prettig.
Volgens ons vond hij het wel prettig, maar de operatie niet.

De enige die hem mocht helpen met afhalen van zijn kap en eten geven was dochterlief.

En ik ben zielig......niets meer, niets minder.

Je zou bijna zeggen: Zeeuws meisje.
Die heeft ook zo'n kap.

Het rijgedrag is er heel duidelijk door verminderd, heel prettig.

Ja hoor ze is weer bezig geweest.

Kussen over me heen getrokken en speelgoed op mijn kussen.

Ik was echt een goedzak. Toch?

2007 deel 2

Het had met de spanningen van het meisje te maken, waarom ze die had weet ik niet.
Maar het gezin ging op vakantie en ik mocht mee.

Even rusten terwijl het gezin druk bezig is.

Niet op haar mooist, maar het meisje had vakantie en dan liep ze er graag zo bij.

In haar pyama, oké wel gedouched maar verder...........

Wisten jullie niet hé?

Soms denkt ze geloof ik dat ik een paard ben.

Stok gooien, even informatie, in dit huis sliepen we. Niet verkeerd toch?

Ja hoor daar kom ik aan........hou je vast!

Na een aantal van die renpartijtjes kan ik toch wel merken dat het hier warm is.

Weer aan het reizen!

 

Op weg naar huis.

Mijn bakken zijn leeg, als ik netjes blijf zitten krijg ik misschien nog wel meer eten!

Ja ze zijn gek.........één keer en daarna pas weer als het tijd is.

Dat was altijd wel jammer hoor.

Er zijn wel geen foto's van maar toen weer thuis waren, ging de vlag uit en was het feest voor het meisje.

Ze kreeg ook een papiertje en daar was ze blij mee.

2007

Dit jaar was voor het meisje heel spannend.
Ze was veel weg van school, ik vertel niet waarom.
Ze was heel nerveus, deed best wel eens lelijk, tegen het vrouwtje of heet baasje......nooit tegen mij.

Uiteraard waren er nu ook weer belevenissen.
Hier één: ze hebben een tafel op de grond op het tuinpad liggen, ja dan moet ik weg blijven......
echt niet.

Tijd om te spelen was er niet echt...........dan moet ik maar zorgen dat er gespeeld gaat worden.

Maar ze hadden het te druk, jammer hoor.

Wat er hier gebeurd, geen idee. Maar het werd goed gevonden dat ik me hier even installeerde om te controleren of alles goed ging.

Ja dat lijkt toch wel goed te gaan. 

Even voor jullie informatie........deze ruimte was als we op vakantie gingen......heel erg vol.
De bagage, zat in de sleurhut, en de bench en nog veel belangrijker mijn eten en ik zaten altijd daar achterin.

.

Ja het gaat nog steeds goed, wordt wel vol hier, vind je niet?

Ja dit is wel heel erg leuk, bijten in de vuist van het baasje.

Vind ik dit leuk...........ja want alle manieren van spelen vind ik leuk.

Tot de volgende keer hoor.

Alweer een nieuw jaar 2006

Er is genoeg gebeurd dit jaar, maar foto's...........nee niet echt.En dan is het voor mij steeds moeilijker aan het worden om te zeggen wat er precies is gebeurd.

Ook dit jaar zat er voor geen vakantie in.
Ja ik mocht weer naar de opvang, nou dat is dus echt geen vakantie geweest.
Maar er komt echt wel een dag dat het niet meer hoeft............hoop ik......
Dan blijft er wel iemand bij mij.

Dit jaar zijn ze naar Zuid-Frankrijk geweest.
Oké, ik zie dat jullie bruin zijn maar dat hoeven ze toch niet zo te laten merken toch?

Laten we er dan maar even een onderonsje van maken.

Lukt ons altijd wel hé?

O.........riep je mij.....wat is er nu te doen?

Eten of gewoon een beetje afleiden.

O............doen we ook nog verstoppertje met een ander.

Maar wie is het dan??